Rauwe rouw
In de zomer van 2015 overleed Tjebbe, de man van initiatiefneemster Barbara Bosman, plotseling op een kleine Franse camping waar zij als gezin al jaren kwamen. Hij werd maar 47 jaar. Barbara en haar dochter (toen 16) stonden er vanaf dat moment alleen voor. Het leven als God in Frankrijk werd ingewisseld voor overleven, er moest veel worden geregeld. De uitvaart werd druk bezocht maar na een aantal weken werd het stiller. Ze merkten dat ze het toch grotendeels allemaal alleen moesten doen. Dat gold niet alleen voor het omgaan met hun verdriet en alle praktische en administratieve zaken maar ook voor het omgaan met onbegrip of onhandigheid van mensen om hen heen en de eenzaamheid die dat soms met zich mee kon brengen.
Tu me manques
Tu me manques schreven Tjebbe en Barbara vaak in een berichtje naar elkaar. De letterlijke vertaling Jij ontbreekt mij paste volgens hen beter bij het diepe gevoel van gemis dan een simpel ik mis je. De naam van het nabestaandencafé is daar een afgeleide van.
Lotgenotencontact
Barbara had al snel door dat zij niet de enige (jongere) weduwe was. Ze besloot in mei 2016 een besloten Facebookgroep op te zetten – Sterke Weduwes West Nederland. Binnen een jaar had deze groep voor weduwen in Zuid-Holland en Noord-Holland meer dan 200 leden. Een dubieus succes, want niemand van de leden had tot die groep willen behoren. Maar als groep zijn ze dankbaar voor de onderlinge warmte, steun en (h)erkenning. Met regelmaat organiseerde ze daarvoor koffiemomenten, lunches en bijvoorbeeld een strandborrel op internationale weduwendag (23 juni).
Die bijeenkomsten en het grote aantal bezoekers tijdens de eerste Lichtjesavond op de Oosterbegraafplaats in Voorburg in december 2016 brachten Barbara op het idee voor een nabestaandencafé. In de regio Haaglanden was dit er nog niet, best vreemd eigenlijk. Want als je trouwt of een kind krijgt kun je op verschillende plekken terecht, van gemeenteloket tot consultatiebureau. Maar voor iemand die een naaste verliest is er niets. Geen steunpunt of loket vanuit de gemeente of andere overheidsinstelling. En dat terwijl we op enig moment allemaal met verlies te maken krijgen.
De schouders eronder
Barbara besloot het er niet bij te laten zitten. De gemeente kon toen geen middelen vrijmaken maar ze zette de schouders eronder en ging op zoek naar fondsen die bereid waren om het initiatief financieel te ondersteunen. Toen die gevonden waren kon een stichting worden opgericht, werd een notaris gevonden die wilde helpen en kon de inschrijving bij de Kamer van Koophandel worden geregeld, een bankrekening worden geopend en kon worden gestart met de voorbereidingen van een feestelijke openingsbijeenkomst. Dat gebeurde op 18 november 2018, in aanwezigheid van lotgenoten, vrienden, familieleden en met een bijdrage van Maya Stomp, auteur van het boek Wij weduwen zijn een sterk volkje. Er werd verslag van gedaan door Omroep West en Het Krantje.
Vanaf dat moment konden nabestaanden in Leidschendam-Voorburg één keer per maand bij elkaar komen en met elkaar in gesprek gaan.